رئیس جمهور در پیامی با تبریک آغاز سال تحصیلی به همه دانش پژوهان، دانشگاهیان، فرهنگیان، دانش آموزان، دانشجویان و ملت بزرگ ایران گفت: مهر ماه حقیقتا ماه مهر است; چرا که یک جنبش عظیم و مجاهدت گسترده برای کسب علم و معرفت آغاز می شود. در بخشی از متن پیام دکتر محمود احمدی نژاد آمده است: دولت با همه توان، خودش را در کنار و در خدمت جامعه فرهنگی می داند; با مشکلات و مضایقی که هست و همگان اطلاع دارند. دولت با همه توان در تلاش است که بهترین فرصت و فضا را در حد امکان برای خدمتگزاری جامعه فرهنگی فراهم کند. همه تلاش ها این است که سرمایه گذاری ها و دلسوزی های دولت و جامعه فرهنگی متمرکز در مدرسه و در جهت علم آموزی و تربیت نسل های مومن و شجاع باشد. من به جامعه فرهنگیان عرض می کنم به فضل الهی این تلاش ها ثمر خواهد داد و جهش ها و تحولات در راه است. خطاب به دانش آموزان عزیز عرض می کنم که قدر فرصت و دوران جوانی و نوجوانی را بدانید. امروز شرایط برای شما مهیاست و مسئولیت و ماموریت های بزرگ ملی و بین المللی در برابر شماست. باید به سرعت راه کسب علم و معرفت و خودسازی را بپیمایید. احترام به معلم، دل دادن به کلام معلم، ارادت به معلم، این مقدمه و لازمه علم آموزی، معرفت، رسیدن و به دست آوردن فرصت برای کارهای بزرگ و بزرگ تر است. من مطمئن هستم و امیدوارم که نسل نوجوان و جوان، قدر خودش، قدر جامعه فرهنگی کشور و قدر فرصت خودسازی و علم آموزی را خواهد دانست. و اما به مسئولان آموزش و پرورش هم توصیه ای دارم. قدر جامعه فرهنگی را بدانید. قدر خدمت و خدمتگزاری به بهترین های کشور و در بهترین عرصه ها را بدانید. تلاش های خوبی را دارید انجام می دهید. همه این تلاش ها باید در متن جامعه فرهنگی همراه با جامعه فرهنگی و با کمک جامعه فرهنگی و مشارکت و نظارت آنها بیش از پیش گسترش پیدا کند. همه تلاش ها برای خدمت به معلم و کلاس در رابطه معلم و دانش آموز باید متمرکز شود. خوشبختانه جهت گیری درست است اما باید همه امکانات و توان ها را بسیج کنیم و دولت هم آماده است. ان شا»الله و به فضل الهی نخواهیم گذاشت امسال جامعه فرهنگیان ما با بعضی مشکلات مالی و بودجه ای و کسری ها مواجه شود. از هر کجا که لازم باشد، بتوانیم و قوانین اجازه دهد، این کار را خواهیم کرد تا جامعه فرهنگیان ما با آسودگی خاطر بیشتر -ان شا»الله -در خدمت تعالی کشور باشند. و اما پرسش امسال. طی سه سال سه پرسش مطرح شد. پرسش اول درباره عدالت، پرسش دوم درباره مهرورزی و پرسش سوم درباره پیشرفت و تعالی همه جانبه کشور و امروز درباره «خدمتگزاری» است. بهتر از من می دانید که بهترین انسانها نزد خدا، نافع ترین آنها برای خلق خداست. سوال کردند چه کسی بهترین انسانهاست. فرمودند: «خیر الناس انفعهم للناس» یعنی بهترین مردم کسی است که نافع تر و مفیدتر برای جامعه و مردم باشد. به تعبیر خودمان کسی که خدمتگزارتر باشد; یعنی همه زندگی و تمام عمر، توانایی و فرصتش را در اختیار خدمتگزاری به جامعه قرار دهد; خدمت علمی، خدمت فرهنگی، تربیتی، اقتصادی، فناوری، سیاسی. خدمتگزاری به جامعه بالاترین جایگاه برای یک انسان نزد خداوند است که البته از مومنان و متقیان برمی آید. سوال این است: «چه کنیم که خدمتگزار خوبی باشیم. راههای خدمتگزاری چیست؟ چگونه باید خدمت کرد؟ چه عواملی دست به دست هم بدهند که روحیه خدمتگزاری درجامعه گسترش پیدا بکند؟ فواید و نتایج خدمتگزاری چیست؟ تاثیر خدمتگزاری روی فرد خدمتگزار چگونه است؟ تاثیرخدمتگزاری روی محیط اجتماعی، روی منافع و مصالح یک ملت و در بسط فرهنگ مهرورزی و خدمتگزاری چیست؟ وظیفه آموزش و پرورش در این رابطه چیست؟ وظیفه دولت و مسئولان، وظیفه رسانه ها و اصحاب فرهنگ و تبلیغات در گسترش فرهنگ خدمتگزاری چیست؟ آیا بدون روحیه خدمتگزاری در بین آحاد مردم، یک کشور و یک ملت می تواند به قله های سعادت برسد؟ آیا بدون روحیه خدمتگزاری، مشکلات جامعه برطرف می شود؟ آیا بدون روحیه خدمتگزاری فاصله ها و تبعیض ها و محرومیت ها برطرف خواهد شد؟ سوال این است که چگونه خدمتگزار خوبی برای جامعه باشیم؟ دانش آموزان چه می توانند بکنند، چگونه می توانند به کشور، ملت و خانواده شان خدمت کنند؟ جامعه فرهنگی ما چه می تواند بکند و همین طور بقیه اقشار؟» امیدوارم که سال تحصیلی امسال سالی سرشار از نشاط، پیشرفت و شادمانی برای همه ملت ما به ویژه جامعه فرهنگی و آموزش و پرورش ما باشد و از خدای متعال می خواهم که در این شب های قدر زیباترین، کامل ترین و بهترین سرنوشت را برای جامعه فرهنگی، ملت ما و همه بشریت رقم بزند و آن هم ان شا»الله ظهور مولای هستی، نجات بخش همه بشریت، انسان کامل، مهدی موعود (ع) هست.
دیدگاه امام خمینی (ره) به عنوان برجستهترین اسلامشناس، به پیشرفت و توسعه ی منبعث از جهانبینی دینی است. در نگرش ایشان با آنکه پیشرفت و توسعهی متوازن و متناسب در همهی ابعاد جهان پذیرفته شد، لیکن فرایند پیشرفت و توسعه باید در مجموع به استحکام پایههای دین، تقویت مبانی اسلامی ـ ایرانی و تربیت و هدایت انسان منتهی گردد. در اندیشهی امام(ره) پیشرفت و توسعه چه پیشرفت و توسعهی سیاسی و اقتصادی و چه پیشرفت و توسعهی علمی و فرهنگی و غیره علاوه برآن که اصول، مبانی و ملزومات خاص خود را دارد، میبایست برآورندهی اهدافی بلند و متعالی باشد که از بطن اندیشهی دینی ناشی میشود و در رأس همه، خداباوری و حاکمیت توحید در جامعه میباشد. پیشرفت و توسعه در هدف غایی خود باید رضایت خداوند را برآورده سازد و گرنه اثر آن در همین حیات مادی مختصر میشود، اگر اثری بر آن مترتبت باشد؛ اما اگر پیشرفت و توسعهی مادی به پیشرفت و توسعهی معنویت پیوند خورده و جامعهای انسانی با مقاصد عالی ظهور یافت؛ این پیشرفت و توسعه، پایدارو مبتنی بر هدف اصلی خود بوده است.
پیشرفت و توسعه نباید به اصول عالیهی اسلام خلل وارد سازد و به ترویج بیدینی منجر گردد. از بیانات گوناگون امام (ره) به دست میآید که پیشرفت و توسعهی همه جانبه علاوه بر ترقی سطح زندگی عامه (بعد مادی جامعه)، باید به تجلی دینداری در جامعه، تقویت ایمان، گسترش معنویت و اخلاق اسلامی بینجامد.
پیشرفت و توسعه باید زمینهی مناسب را برای حفظ اسلام و ترویج مکتب در جامعه، نشر معارف اسلامی، تحقق علمی احکام اسلام و رعایت حدود الهی فراهم کند. لذا از اهداف مهم پیشرفت و توسعهی سیاسی در نظرگاه ایشان استقرار حکومت اسلامی است. اگر فرایند پیشرفت و توسعه به بیدینی، متروک ماندن احکام و حدود اسلامی، مهجوریت معارف دینی و کنارگذاشتهشدن مکتب منجر شود، این پیشرفت و توسعه مورد پذیرش حضرت امام (ره) نخواهد بود و با برنامهریزی چنین پیشرفت و توسعهای مخالفت خواهد بود.
ایشان اسلام را امانت الهی میداند که همهی ملت در حفظ آن مسئول هستند و میفرماید:
«تمامی ملت… بی استثنا مسئول هستیم در مقابل خدای تبارک و تعالی برای این امانت، این اسلام که امانت است و دست ماست.»1
فرایند پیشرفت و توسعه در کشور از دیدگاه امام باید نظم در ادارهی کشور را پدید آورد تا موجب بهبود و کارآیی نظام گردد. وی میفرماید: «همهی جامعه باید نظم داشته باشد… اگر نظم از کار برداشته بشود جامعه از بین میرود.»2
یکی از ضروری ترین مسائل برای پیشرفت و توسعهی کشور، امنیت داخلی است. فقدان امنیت و بروز آشوب و هرج و مرج، اساس جامعه را متزلزل میکند و فرصتهای لازم برای سرمایهگذاریها، عمران و اصلاح جامعه را ضایع میسازد. ایشان میفرماید:
«ما در سایه ی آرامش و وحدت میتوانیم این کشور را به مقاصد عالیهی اسلامی برسانیم…»3
از اهداف مهم پیشرفت و توسعه در بعد فرهنگی، دور شدن از فرهنگ بیگانهی غربی و روآوری به فرهنگ اسلامی است؛ یعنی برعدم وابستگی فرهنگی و استقلال همه جانبه تأکید شده است. از آنجایی که علم و دانش، تخصص و فن آوری حتی با فراگیری از فنآوری غرب مورد تشویق و تأکید امام (ره) است، ولی این علم و دانش نیز مشروط است به آن که جهتدار و هدفدار باشد و منجر به حاکمیت بخش فاسد تمدن غربی نگردد؛ علمی که تعهد،اخلاق و سلامت انسان را تضمین کند، نه آنکه مایهی انحطاط و موجب تباهی او گردد.
از دیدگاه امام (ره) محور، پیشرفت و توسعهی انسان است و نگاه ایشان به پیشرفت و توسعه دیدگاهی انسان شناسانه و در قلمروی معرفت دینی است که هدف غایی پیشرفت و توسعه را تربیت انسان کامل در جامعه میداند. انسانی که در همهی ابعاد وجودش، کمال یافته است و توانایی ایجاد تحول و دگرگونی در جامعه را به سوی خیر و صلاح عمومی دارد.
امام (ره) در این رابطه میفرماید: «اسلام همهی ترقیات و همهی صنعتها را قبول دارد، با تباهی مخالف است، با آن چیزهایی که تباه میکند جوانهای ما را، مملکت ما را، با آنها مخالف است اما با همهی ترقیات، همهی تمدنها موافق است.»4
بنابراین از دیدگاه امام (ره)، همهی تلاشها و کارکردها در حوزههای مختلف علمی، فنی، اقتصادی، سیاسی و فرهنگی نهایتاً باید به ساخته شدن انسان، تربیت و هدایت او منجر شود تا از تباهی رهایی یابد؛ زیرا اگر انسان درست شد هم جامعه را به مسیر کمال و راههای درست سوق میدهد و هم مکتب را حفظ می کند، در نتیجه زمینهی مناسب برای زندگی و حیات جامعهی انسانی فراهم میگردد و در مسیر پیشرفت، توسعه تعالی قرارمیگیرد
+
نوشته شده در چهارشنبه نهم بهمن 1387ساعت 17:50 توسط فرشید کرمی
|